Moed- er?

We zitten in de trein vanuit Meppel, op weg naar huis. Het waren een paar mooie dagen: we hebben een rondvaart gemaakt in Giethoorn, de meest Nederlandse taferelen die ik in lange tijd heb gezien: keurig bijgehouden tuinen met prachtige hortensia's, oude Hollandse huizen met luiken met hartjes erin, dure boerderijen en houten bruggetjes. Het was zonnig met wat bewolking die niet vervelend was, de temperatuur was precies goed: niet te warm en zeker niet te koud. Het was voor mij de eerste keer. Lemuel bestuurde de boot en zijn ouders zaten voorin. De vele toeristen die we onderweg tegenkwamen, keken hun ogen uit en maakten foto's alsof hun leven er vanaf hing. Af en toe botsten we op tegen een bootje met Chinese of Arabische toeristen. Ik denk dat ik, buiten in Amsterdam, nog nooit zoveel nieuwschierige buitenlandse bezoekers heb gezien in Nederland. Het is vreemd om te zien hoe iets wat voor mij redelijk normaal is, voor anderen zo uniek en bizar kan zijn. Zo zie je maar- je be...

Lemuel en ik zijn in Meppel, bij Lemuels ouders. We doen lekker niks: we kijken een film, Wii-en met Lemuels zusje, maken wandelingen of gaan naar de supermarkt. Mijn buik is inmiddels goed aan het groeien, ik kan het nu duidelijk zien. Ik moet nog steeds belachelijk vaak naar de wc, wat soms echt hinderlijk is- maar wat doe je eraan? Ik moet erdoorheen. Ach ja, er zijn ergere dingen in het leven. De afgelopen dagen begin ik steeds meer vorm te geven aan ideëen en theoriëen over bepaalde dingen in het leven. Dingen waar je over nadenkt als je een baby krijgt. Dingen zoals: het conservatorium zou niet moeten bestaan. Tenminste, het zou alleen moeten bestaan onder bepaalde omstandigheden en zeer strenge eisen. Want als je mensen opleidt die gewoon niet goed genoeg presteren of anderszins ongeschikt zijn voor het leven als beroepsmusicus- wat voor toekomst hebben ze dan? Je jaagt ze dan een leven van onzekerheid en stress in, instabiliteit en twijfel. Of er moet een grote disclaimer gepre...

Het gesprek met de adviseur van "De Hypotheker" was... nuttig, denk ik. Het was niet helemaal wat ik gehoopt had (stiekem koesterde ik natuurlijk de stille hoop dat er een magische wijze zou zijn waarop we een hypotheek konden krijgen). Het was echter al snel duidelijk dat daar voor nu geen schijn van kans voor was. De man met de polo, het korte, bruine haar en de aanwezige voortanden was er heel helder in. Met ons huidige inkomen zit het er niet in. Hij bood ons wel wat toekomstperspectieven en gaf ons tips voor de toekomst. Iets met Lemuels contract, dat hij dat een halfjaar voordat hij het daadwerkelijk zou krijgen, moest aanvragen bij zijn nieuwe werkgever.  Hoe dan ook: het gaf ergens ook een soort van rust. Nu weten we dat we ons echt alleen op huurwoningen moeten richten, voorlopig. Dat lijkt een onmogelijke opgave, maar écht: ik vertrouw op God. Wij vertrouwen op God. Hij zal ons zeker helpen, wacht maar- Hij helpt altijd wie op Hem vertrouwen.  'S middags zijn we...

Ik heb net gevulde pizza met pittige andijvie gemaakt. Het is een recept dat mijn moeder vaak maakte, en mijn oma voor haar. Het is heerlijk: ik heb het pizzadeeg lang laten rijzen, ongeveer vier uur. Daarna heb ik de andijvie kort gebakken in verse knoflook, olijfolie en spaanse peper, pijnboompitten. Vervolgens een deel van het deeg op de ovenplaat, de andijvie erop en het andere deel van het deeg eroverheen gespreid. En veel olijfolie bij elke stap, natuurlijk. Je kan nooit genoeg olijfolie gebruiken. Koken is iets wat me veel vreugde geeft. Ik geloof dat het bijna iets eerbiedigs heeft, het samenstellen van ingrediënten om tot een combinatie van voedende en heilzame smaken te komen. Daarom heb ik zo'n hekel aan het gebruiken van dingen die al kant en klaar of flink bewerkt zijn. Echt, ik heb er een hekel aan- het haalt al het "heilige" en buitengewone van voedsel weg. Maakt het tot iets banaals, terwijl het een wonder en reden tot dankbaarheid is. Een gave van God, do...

"Een dagje Amsterdam" klonk makkelijker dan het uiteindelijk was. Ik werd energiek en blij wakker, maar we waren nog maar op het Centraal Station en ik kreeg pijn rond mijn baarmoeder. Ik weet niet wat het was, maar ik heb inmiddels geleerd niet teveel vragen te stellen bij ieder pijntje- je lichaam doet nu eenmaal dingen die je niet gewend bent.  Ik kreeg ook een ongelofelijke honger- aanval, waardoor ik de twee triangel broodjes die ik had meegenomen achter elkaar opschrokte. Daarna voelde ik me iets beter. We gingen naar de Bijenkorf en liepen rond alsof we geld hadden om iets te kopen, dronken een peperdure- maar lekkere- cappuccino en rustten even uit van de vijftien minuten die we vanaf het station hadden gelopen. Ik kreeg hoofdpijn en moest twee paracetamols slikken. Lemuel keek me onderzoekend aan en merkte droog op dat ik het waarschijnlijk niet lang vol zou houden vandaag. Ik was nu al op half energieniveau, zei hij.  Ik deed echt mijn best. Ik dwong mijn voeten om ...

Vanochtend had ik een onderzoekje bij de verloskundige. Geen echo, alleen een bloeddrukmeting en het luisteren naar het hartje. Het duurde even voor ze het vond, maar toen hoorden we het luid en duidelijk- BONK, BONK. 150 slagen per minuut, dat was prima. We hoorden ook een paar flinke schoppen.  Blijkbaar kan de baby de geluiden in mijn lichaam nu horen: mijn stem, mijn hartslag. Als ik nu dus zing, dan hoort zij (ik geloof nog steeds dat het een meisje is) mij zingen. De verloskundige vertelde me dat ik, aangezien ik slank ben, snel iets zal gaan voelen van de baby aan de voorkant van de baarmoeder.  Mijn woestijndag was goed, maar ook een beetje anders dan anders. Normaal heb ik een paar mooie hoogtepunten, momenten dat ik me duidelijk geleid voelde in gebed en bijzondere inzichten. Dit keer was het allemaal iets subtieler en ook verwarrender. Soms moet je gewoon even weg uit de lawaaierige omgeving van het dagelijks leven en kom je dan al snel bij zinnen.  In de heerl...