Schop?

In de bus werd ik met grote ogen aangekeken toen ik een Appelsientje pakje uit mijn tas haalde en het rietje in mijn mond stopte. Het kleine blonde meisje leunde naar haar zus toe en flui

sterde haar waarschijnlijk toe dat er een mevrouw met een sapje zat! Ik zag hun blauwe ogen nieuwsgierig en ongelovig mijn kant op kijken, tussen de stoelen door. Ik glimlachte naar ze en wiebelde met mijn wenkbrauwen terwijl ik verder dronk. 

Ik verging van de dorst: ik had net een pizza met champignons gegeten als lunch, samen met mijn vriendin Dede. Ze maken die pizza's altijd extra zout zodat je meer drinken bestelt. Dat deed ik natuurlijk niet.

Gisterenavond voelde ik voor het eerst een soort trapje aan de binnenkant van mijn onderbuik- een flink schopje. Ik voelde het drie of vier keer. Ik kon bijna niet geloven dat het écht de baby was die zich kenbaar maakte. Waren het niet gewoon mijn darmen? Toch voelde het echt anders dan wat ik ooit eerder heb gevoeld. Vandaag in de trein voelde ik het nog eens: bonk, bonk! Links onderin.

Ik heb ook eindelijk redelijke schoenen gevonden, die je onder jurkjes aan kan doen zonder dat je eruit ziet als een boomer. Het zijn heel licht beige Adidassen met gouden strepen langs de zijkanten (niet zo bling-bling als het klinkt). 

Vanochtend was ik al om zes uur wakker, denkende dat het tijd was om op te staan. Ik probeerde mezelf voor de gek te houden door te doen alsof ik weer in slaap kon vallen- verspilde moeite, natuurlijk. Ik begon na te denken over waar we zouden gaan wonen en dat ik me er misschien wel bij neer moest leggen dat we het nog een paar jaar moeten uithouden in Tilburg. Ik was al lang en breed wakker toen de wekker ging en Lemuel uitgerust en nietsvermoedend wakker werd.

Ik vind vroeg opstaan niet erg, maar nu paste het niet in mijn ritme van de afgelopen dagen. Ik ben dus al de hele dag moe. Verder merk ik dat ik steeds vaker hoofdpijn heb: een nieuw verrassingskwaaltje, denk ik. Ik probeer niet te vaak paracetamol te slikken. Dat lijkt me niet per se het beste voor de baby.

De kleertjes die ik trouwens met korting heb besteld op een Franse website, zijn binnen. De schattigste rompertjes, pyjamaatjes, een mutsje en een donkerblauwe slaapzak met half maantje erop. Ik kan me bijna niet voorstellen dat de kleertjes niet te groot zullen zijn voor dat kleine ding. 

Morgen begint de Kana week. Ik ben erg benieuwd, want ik moet zeggen dat ik er nog geen enkele verwachting van heb.