Vergeet het maar

Het gesprek met de adviseur van "De Hypotheker" was... nuttig, denk ik. Het was niet helemaal wat ik gehoopt had (stiekem koesterde ik natuurlijk de stille hoop dat er een magische wijze zou zijn waarop we een hypotheek konden krijgen). Het was echter al snel duidelijk dat daar voor nu geen schijn van kans voor was. De man met de polo, het korte, bruine haar en de aanwezige voortanden was er heel helder in. Met ons huidige inkomen zit het er niet in. Hij bood ons wel wat toekomstperspectieven en gaf ons tips voor de toekomst. Iets met Lemuels contract, dat hij dat een halfjaar voordat hij het daadwerkelijk zou krijgen, moest aanvragen bij zijn nieuwe werkgever. 

Hoe dan ook: het gaf ergens ook een soort van rust. Nu weten we dat we ons echt alleen op huurwoningen moeten richten, voorlopig. Dat lijkt een onmogelijke opgave, maar écht: ik vertrouw op God. Wij vertrouwen op God. Hij zal ons zeker helpen, wacht maar- Hij helpt altijd wie op Hem vertrouwen. 

'S middags zijn we naar de diploma uitreiking van mijn broertje Daniël geweest op de Breda University. Hij studeerde iets van Urban design, heet dat geloof ik. Ik hou van diploma uitreikingen: het is mooi om te zien hoe jonge mensen iets bereiken en aan het begin staan van een nieuw avontuur. Om te zien dat ze ergens góed in zijn, dat ze er gepassioneerd over zijn. Er was één meisje dat met name indruk op me maakte, Tsevetalina (of zoiets). Een adembenemende schoonheid, met een grote bos bruine krulletjes en een mooie glimlach. Ze was Bulgaars. Ze had de award voor beste thesis gewonnen en slaagde ook cum laude. Ik vond het ergens bijna confronterend om te zien, iemand die zo geïnteresseerd was in wat ze studeerde en er ook nog eens geld mee zou kunnen gaan verdienen. Zonder het te willen dacht ik aan mijn eigen keuzes, aan de keus om iets te gaan studeren wat weliswaar bewonderenswaardig en knap is, maar ook veel onzekerheid en stress met zich meebrengt. Weinig stabiliteit. Eventjes wenste ik dat ik net zo mooi, veelbelovend en klaar voor het leven was als Tsevetalina. Natuurlijk heb ik geen idee van wat er verder in haar omgaat en of ze werkelijk zo gelukkig is met wat ze doet, maar... ik ben een schrijfster. Ik verzin per ongeluk verhalen op basis van eerste indrukken.

Vandaag heb ik nog wat onderzoek gedaan naar de baan "copywriter", gewoon om te zien of het iets is wat ik mezelf zie doen. Uiteraard ben ik vooral geïnteresseerd in het schrijf aspect en niet zozeer in het marketing aspect. Marketing enthousiasmeert me niet echt, want het interesseert me niet of mensen iets wel of niet bestellen.

Toch ontdekte ik dat er ook manieren zijn om als freelance schrijver te kiezen op wat voor opdrachten je solliciteert, en dát interesseert me wel. Er bestaan speciale websites waarop mensen schrijfopdrachten plaatsen, zodat er schrijvers kunnen reageren. 

Ik weet nog niet zeker of ik de cursus Copywriter- of een andere- aan ga schaffen, maar ik hou het nog even in mijn achterhoofd.

Mijn buik groeit rustig door. Zwangerschapspilates was vandaag fijn en voelde goed. Ik heb gelukkig niet zo'n last van mijn stuitje en bekken. We hebben de slaapkamer ook wat herschikt: nu staat het bed zo dat er eventueel een wiegje naast kan, mochten we hier nog wonen na de bevalling. Ik besloot dat als we hier dan toch nog even moeten blijven, we er net zo goed het beste van kunnen maken. 

Ik ga nu nog even douchen en dan wat tijd nemen om te bidden. Daarna naar bed, want ik merk nog steeds aan mezelf dat ik snel moe word.