Te optimistisch

"Een dagje Amsterdam" klonk makkelijker dan het uiteindelijk was.

Ik werd energiek en blij wakker, maar we waren nog maar op het Centraal Station en ik kreeg pijn rond mijn baarmoeder. Ik weet niet wat het was, maar ik heb inmiddels geleerd niet teveel vragen te stellen bij ieder pijntje- je lichaam doet nu eenmaal dingen die je niet gewend bent. 

Ik kreeg ook een ongelofelijke honger- aanval, waardoor ik de twee triangel broodjes die ik had meegenomen achter elkaar opschrokte. Daarna voelde ik me iets beter. We gingen naar de Bijenkorf en liepen rond alsof we geld hadden om iets te kopen, dronken een peperdure- maar lekkere- cappuccino en rustten even uit van de vijftien minuten die we vanaf het station hadden gelopen. Ik kreeg hoofdpijn en moest twee paracetamols slikken.

Lemuel keek me onderzoekend aan en merkte droog op dat ik het waarschijnlijk niet lang vol zou houden vandaag. Ik was nu al op half energieniveau, zei hij. 

Ik deed echt mijn best. Ik dwong mijn voeten om me stevig door de drukke winkelstraat te dragen. Al snel voelde ik dat het einde van mijn energievoorraad in zicht was: ik plofte vermoeid neer op de eerste de beste bank die ik tegenkwam. Het was ook warm, wat absoluut niet meehielp.

Aangezien we geen motivatie of zin hadden om nog winkels in te lopen, gingen we bij een koffietentje zitten om appelsap en gingerbeer te drinken. Daarna, om drie uur, besloten we dat ons "dagje" afgelopen was. Al mijn plannen om positiekleding en Italiaanse koekjes te shoppen, gingen in rook op. Ik lachte bitter om mijn eigen naïviteit.

We ondergingen de anderhalf uur durende reis terug naar huis en bestelden Chinese noedels bij een leuk zaakje in Tilburg. Nu ben ik doodop. Misschien kijken we nog een film. Het is wel mooi geweest voor vandaag.