Het leven...

Lemuel en ik zijn in Meppel, bij Lemuels ouders. We doen lekker niks: we kijken een film, Wii-en met Lemuels zusje, maken wandelingen of gaan naar de supermarkt. Mijn buik is inmiddels goed aan het groeien, ik kan het nu duidelijk zien. Ik moet nog steeds belachelijk vaak naar de wc, wat soms echt hinderlijk is- maar wat doe je eraan? Ik moet erdoorheen. Ach ja, er zijn ergere dingen in het leven.

De afgelopen dagen begin ik steeds meer vorm te geven aan ideëen en theoriëen over bepaalde dingen in het leven. Dingen waar je over nadenkt als je een baby krijgt. Dingen zoals: het conservatorium zou niet moeten bestaan. Tenminste, het zou alleen moeten bestaan onder bepaalde omstandigheden en zeer strenge eisen. Want als je mensen opleidt die gewoon niet goed genoeg presteren of anderszins ongeschikt zijn voor het leven als beroepsmusicus- wat voor toekomst hebben ze dan? Je jaagt ze dan een leven van onzekerheid en stress in, instabiliteit en twijfel. Of er moet een grote disclaimer gepresenteerd worden, vóór je begint: waarschuwing. Weet waar je aan begint. Dit is niet voor iedereen weggelegd. Je moet ijzersterk in je schoenen staan. En je moet dit leven heel graag willen, met hart en ziel. Anders kan je beter iets anders gaan doen!

Ik denk dit soort dingen niet om negatief en verbitterd te klinken, want het leven gaat nu eenmaal zoals het gaat. Mijn leven is zo gelopen en het hád zo moeten lopen. Ik dank God voor hoe het gegaan is, het was de weg die ik moest gaan. Wie was ik geworden als ik toch door was gegaan met de lerarenopleiding? Of journalistiek was gaan doen, of psychologie? Ik was niet geweest wie ik nu ben... dus er is reden genoeg om dankbaar te zijn.

Maar ik ben ontzettend gezegend met Lemuel als mijn stabiele factor. Ik hoef niet wakker te liggen van de zorgen over de toekomst, hoewel we het nog niet breed hebben en veel nog onzeker is. De toekomst is in ieder geval veilig en ik hoef niet bang te zijn. 

Toch is zekerheid ook wat waard. En verstand in het maken van keuzes. Soms zou ik willen dat ik beter naar mijn vader had geluisterd en gewoon wat wijzer was geweest- leen nou niet meer geld dan nodig is, anders zit je straks met een studieschuld. Hier ben ik, dertigduizend euro studieschuld verder. Omdat ik zo nodig op kamers moest, terwijl ik in drie kwartier in Tilburg kon zijn vanaf mijn ouderlijk huis. Iedereen ging op kamers! Ik wilde het ook, koste wat het kost. De vrijheid, de onafhankelijkheid.

Of mijn moeders advies: zet geld van je studielening opzij zodat je je rijbewijs kan halen. Het was mooi geweest als ik dat inderdaad had gedaan! Ik zou nu best een rijbewijs in mijn portemonnee willen zien zitten. Maar helaas, een kamer huren en alle kosten die daarbij kwamen kijken, was belangrijker voor me. Waarom is het in Nederland zo normaal, ja wordt het zelfs toegejuicht dat jonge mensen hun ouderlijk huis ontvluchten om "zelfstandig te worden"? Wat is er minder doordacht, minder zelfstandig dan je examens ternauwernood halen omdat je te lang in de kroeg hebt gehangen en nog uitgedroogd en suf bent van de alcohol? Wat is er zo wijs aan een enorme studieschuld opbouwen? Die explosie van vrijheid die jongeren plotseling ervaren als ze op zichzelf wonen is niet per se iets positiefs, volgens mij. Hij kan leiden tot buitensporigheid en verwarring van prioriteiten. Naar mijn mening zou op kamers gaan eerder een uitzondering moeten zijn dan een regel, bijvoorbeeld wanneer een school echt te ver is om met openbaar vervoer naartoe te gaan, of men te afgelegen woont. Want kan ik nu zeggen dat het die dertigduizend euro  waard was? Die twee jaar roekeloosheid, eenzaamheid en stress? Nee, niet echt.

Hoe dan ook- ik dacht het toen allemaal zo goed te weten. Wat wijs en verstandig was. In mijn ogen was dit soort goedbedoeld advies van mijn ouders gewoon angst voor het onzekere, of gebrek aan kennis van hoe de wereld nú in elkaar steekt. Ik zat ernaast- wijsheid is aan de ene kant niet teveel vasthouden aan wat "veilig" en "verstandig" is, maar tegelijkertijd empathie hebben voor je toekomstige "ik" en haar gezin of situatie. Want de wereld kan hard zijn en wil soms gewoon keiharde, zwart-op-witte cijfers zien van hoe je jezelf redt. Zo simpel is het. Dat wil niet zeggen dat je je leven moet indelen op basis van angst voor de toekomst, maar in ieder geval dat je voor jezelf leert zórgen. Want later, als dromen veranderen en oude toekomstbeelden overvloeien in andere beelden, ben jijzelf degene die klaar moet zijn om jezelf en je geliefden op te vangen. God ziet ons en voorziet in alles, en Hij heeft een plan met ons leven. Maar ook wij hebben verantwoordelijkheid te nemen en weinig tijd te verliezen.