Rust...!

Vanochtend had ik een onderzoekje bij de verloskundige. Geen echo, alleen een bloeddrukmeting en het luisteren naar het hartje. Het duurde even voor ze het vond, maar toen hoorden we het luid en duidelijk- BONK, BONK. 150 slagen per minuut, dat was prima. We hoorden ook een paar flinke schoppen. 

Blijkbaar kan de baby de geluiden in mijn lichaam nu horen: mijn stem, mijn hartslag. Als ik nu dus zing, dan hoort zij (ik geloof nog steeds dat het een meisje is) mij zingen. De verloskundige vertelde me dat ik, aangezien ik slank ben, snel iets zal gaan voelen van de baby aan de voorkant van de baarmoeder. 

Mijn woestijndag was goed, maar ook een beetje anders dan anders. Normaal heb ik een paar mooie hoogtepunten, momenten dat ik me duidelijk geleid voelde in gebed en bijzondere inzichten. Dit keer was het allemaal iets subtieler en ook verwarrender.

Soms moet je gewoon even weg uit de lawaaierige omgeving van het dagelijks leven en kom je dan al snel bij zinnen. 

In de heerlijke stilte van de abdijtuin, toen ik niets anders hoorde dan fluitende vogeltjes en mijn eigen voetstappen, realiseerde ik me dat het lawaai dit keer in mijn hoofd zat. De gedachten waren eindeloos talrijk en oorverdovend, onrustig als een vergadering waarin iedereen door elkaar praat. 

Wat nu?

Ik wil niet meer zingen. 

Tenminste, ik voel me niet meer gemotiveerd genoeg om het als prioriteit te zien. We zijn uit elkaar gegroeid voor nu.

Maar wat dan?

Moet ik een certificaat gaan halen voor iets anders wat ik leuk genoeg vind?

Ik zit in een transitiefase- wat komt hierna dan, en wat eindigt er?

Het kostte me wel een paar uur om een soort van staat van innerlijke rust te bereiken, en daarna probeerde ik gewoon te begrijpen wat mijn volgende stap dan zou zijn.

Al biddend en lezend kwam tot enkele conclusies: ik zit in een transitiefase die ik geduldig moet uitzitten en die ergens voor nodig is. Ik moet onthecht raken van dingen waarvan ik denk dat ze me definiëren en waarde geven. Ik moet leren selectief te zijn met mijn gedachten en te bepalen welke vruchtbaar en zinnig zijn, en welke per direct de prullenbak in moeten. In een hoofd is immers maar beperkt plek.

Ik ben op een onvermijdelijk keerpunt beland, want er is geen enkele manier waarop ik nog aan dit dode paard kan blijven trekken- dus een periode van 6/7 jaar eindigt hier. Ik kan dankbaar terugkijken op grote ontwikkelingen en talloze leermomenten, maar ik moet ook accepteren dat God me al een tijdje voorbereidt op een transitie, denk ik.

Naar wat? Dat is me nog niet helemaal duidelijk. Daarin moet ik maar gewoon vertrouwen hebben en me laten leiden.

Morgen gaan Lemuel en ik naar Amsterdam. We proberen te profiteren van de tijd en rust die we nu samen hebben, voordat alles gaat veranderen: straks zien we elkaar doordeweeks alleen vóór zeven en na zes uur 's avonds. Daarna zal het in no time december zijn en moeten we helemaal klaar zijn voor de komst van de baby. We weten nog niet eens waar we dan zullen zijn (donderdag hebben we een afspraak met een hypotheek adviseur om te begrijpen wat voor opties we hebben). 

Het wordt dus een spannende en hectische tijd. Daarom moeten we genieten van de Kanaweek, die over twee weken begint. Daarna nog drie weken Italië. Gelukkig maar. 

Hopelijk vind ik in Amsterdam wat mooie positiekleding.