Terug naar huis

We zitten in de trein vanuit Meppel, op weg naar huis. Het waren een paar mooie dagen: we hebben een rondvaart gemaakt in Giethoorn, de meest Nederlandse taferelen die ik in lange tijd heb gezien: keurig bijgehouden tuinen met prachtige hortensia's, oude Hollandse huizen met luiken met hartjes erin, dure boerderijen en houten bruggetjes. Het was zonnig met wat bewolking die niet vervelend was, de temperatuur was precies goed: niet te warm en zeker niet te koud. Het was voor mij de eerste keer. Lemuel bestuurde de boot en zijn ouders zaten voorin. De vele toeristen die we onderweg tegenkwamen, keken hun ogen uit en maakten foto's alsof hun leven er vanaf hing. Af en toe botsten we op tegen een bootje met Chinese of Arabische toeristen. Ik denk dat ik, buiten in Amsterdam, nog nooit zoveel nieuwschierige buitenlandse bezoekers heb gezien in Nederland. Het is vreemd om te zien hoe iets wat voor mij redelijk normaal is, voor anderen zo uniek en bizar kan zijn. Zo zie je maar- je bent altijd onder de indruk van wat je níet gewend bent. 

Die avond kwam Lemuels oudste zus ook thuis. We hebben Mexicaans gekookt, quesedilla's en limoenrijst- uit mijn Mexicaanse kookboekje. Ik heb dat eens op de kop getikt in een kringloopwinkel. Er staan lekkere dingen in.

De dag erna zijn we samen naar de Mis gegaan in Steenwijkerwold, een gat. Het kerkje was erg mooi. Klein en intiem, precies zoals ik een kerk graag heb. Ik hou niet zo van enorme, hoge kerken vol pracht en praal en duizend afleidende dingen. Ik kan me dan niet goed concentreren op God. Kunst is prachtig, maar teveel kan afleidend zijn. Ik ben misschien een minimalist, in bepaald opzicht...

Na de Mis liepen we een rondje over de markt van Steenwijk en gingen we naar een speciale Indonesische dierentuin in de buurt. Misschien is het woord "dierentuin" wat groot- het is een parkje, geheel in Indonesische stijl, met mooie houtgesneden poortjes en beelden van inheemse figuren. Er zijn tropische vogels te bewonderen, exotische katten, walibi's en zelfs een soort beer. Ondanks de regen was het voor mij een indrukwekkende middag. In het restaurantje kon je Indonesische hapjes bestellen, zoals loempia's en bapao's. De sfeer was bijzonder: overal lagen Indonesische omslagdoeken en inheemse maskers die je kon kopen. Uit de speakers kwam een soort mysterieus fluitgeluid dat nogal... exotisch aandeed. Er waren niet veel mensen, maar de kleine kinderen die ik zag, hadden het erg naar hun zin. Ik kon me helemaal voorstellen hoe mijn peuter er rond zou rennen, naar de vogels zou wijzen en van alles zou uitkramen. Een klein blond meisje met grote, blauwe ogen, hield een stuk kunstfruit in de lucht en verklaarde: "Awokadoh!". Het was natuurlijk geen avocado.

Ik was vooral erg blij met de nasi en de loempia die Lemuel en ik op konden peuzelen in de dierentuin, want ik had inmiddels zoveel honger dat het leek alsof er een gapend gat in mijn maag zat. Zwanger zijn maakt je hongerig... bovendien ben ik deze dagen een beetje panisch over het krijgen van een blaasontsteking, dus probeer ik veel water te drinken en op tijd naar de wc te gaan. Wat dus vaak gebeurt.

De rest van de dag hebben we 'Eat, Pray, Love' afgekeken met Lemuels zussen, de restjes van de dagen ervoor opgegeten en zijn we vroeg gaan slapen. Zondag begint de Kanaweek, dus het is tijd om ons daarvoor klaar te maken.