Vrouw in de keuken

Ik heb net gevulde pizza met pittige andijvie gemaakt. Het is een recept dat mijn moeder vaak maakte, en mijn oma voor haar. Het is heerlijk: ik heb het pizzadeeg lang laten rijzen, ongeveer vier uur. Daarna heb ik de andijvie kort gebakken in verse knoflook, olijfolie en spaanse peper, pijnboompitten. Vervolgens een deel van het deeg op de ovenplaat, de andijvie erop en het andere deel van het deeg eroverheen gespreid. En veel olijfolie bij elke stap, natuurlijk. Je kan nooit genoeg olijfolie gebruiken.

Koken is iets wat me veel vreugde geeft. Ik geloof dat het bijna iets eerbiedigs heeft, het samenstellen van ingrediënten om tot een combinatie van voedende en heilzame smaken te komen. Daarom heb ik zo'n hekel aan het gebruiken van dingen die al kant en klaar of flink bewerkt zijn. Echt, ik heb er een hekel aan- het haalt al het "heilige" en buitengewone van voedsel weg. Maakt het tot iets banaals, terwijl het een wonder en reden tot dankbaarheid is. Een gave van God, door de natuur heen. 

Daarbij komt ook nog eens dat het veel gezonder is om een maaltijd uit pure ingrediënten samen te stellen. Natuurlijk heb ik helaas het budget niet om alles biologisch te kopen, maar ik hou me zoveel mogelijk aan mijn eigen principes. Zodra het kan, zou ik zelf groenten willen verbouwen.

De keuken is mijn domein, en ik ben er trots op! Goed voor jullie, feministen, jaag maar na wat je wil.

Mijn stuitje doet veel pijn vandaag. Ik hobbel soms een beetje rond, half op één been. Ook mijn onderbuik voelt soms pijnlijk aan. 

Ik heb een online zangles gegeven en daarna koffie gedronken met een goede vriend die ik al een tijdje weinig gesproken heb. In de H&M vond ik nog een afgeprijsde beige positiebroek- nu hoef ik wat minder te zoeken en te zuchten als ik me aan wil kleden. 

Nu ga ik nog wat lezen en schrijven, en waarschijnlijk weer vroeg naar bed. Af en toe zing ik liedjes die ik ken uit verschillende tradities, want ik denk dat de baby mij nu kan horen. Of bijna, in ieder geval.