Stof

Het is ongelofelijk.

Het is alsof ik twee tweeliter pakken bar-le-duc op heb voordat ik ging slapen... vier keer naar de wc in één nacht, is dat normaal? En mijn buik is nog niet eens zo groot.

Omdat mijn broeken niet meer lekker dichtgaan, moet ik nu redelijk creatief zijn met kleding. Zo had ik gisteren een zwangerschapslegging aan met een zwangerschapsjurk eroverheen, een beige trui en zwarte laarsjes omdat het regende. De legging was te kort, waardoor ik me ergens een soort niet- modebewust persoon voelde. Je zag een stuk van mijn witte benen onder mijn jurk uisteken. Ik zag eruit als de mensen waarvan ík meestal denk: "Jeetje, heb je geen spiegel thuis?" 

Verder heb ik het gevoel dat mijn baarmoeder tegen mijn blaas duwt. Het lijkt alsof ik naar de wc moet, maar dat is niet zo! Bizarre gewaarwording. 

Lemuel en ik zijn vandaag een stukje in Breda gaan lopen. Ik heb twee mooie zomerjurken gekocht bij een ietwat "ordi' winkel, met een eigenaar die continu op je vingers zit te kijken en dertig keer herhaalt dat "die jurken twee voor vijftig euro zijn". Irritant, maar de jurken zijn leuk en bovendien los genoeg onder de taille. Goed voor de zomer, waarin mijn buik nog niet enorm zal zijn. De ijskoffie met slagroom die ik daarna haalde was lekker, maar ik kreeg al vrij snel spijt toen mijn maag er verward op reageerde. Teveel suiker! Dat ben ik niet gewend. De zak snoep die ik een maand geleden in een vlaag van craving kocht bij de Jamin, ligt dan ook dichtgeknoopt weg te stoffen op de keukenkast. Ach ja. Lemuel ziet het allemaal geduldig aan en vindt mijn cravings niet erg- hij profiteert er ten slotte van. Vanavond maak ik couscous met gegrilde groenten en kikkererwten, een beetje geïmproviseerd. Morgenavond ga ik naar de abdij om een "woestijndag" te nemen, zoals we dat dan noemen- een dag stilte, geen telefoon en geen gesprekken. Daar kijk ik reikhalzend naar uit, want het is al een hele tijd geleden dat ik een retraite heb gedaan. Ik heb veel behoefte om me terug te trekken en de stilte op te zoeken, met God te praten en te mediteren met de Bijbel en wat spirituele boeken die ik meeneem. Heel misschien zal het me wat duidelijkheid brengen over wat ik nu eigenlijk wíl- misschien ook niet. Misschien is een zwangerschap helemaal niet bedoeld om duidelijkheid mee te brengen, maar om je toekomstperspectief juist door elkaar te schudden als een set kaarten. Niets is meer duidelijk en wat eerst een goed plan leek, heeft nu zijn glans verloren. De motivatie om iets specifieks te gaan doen, is aan de kant geschopt en vervangen door een veeleisende baby. Ik voel me soms een vreemde in mijn eigen leven, al weet ik niet echt wat dat betekent. Niet in mijn huwelijk, daarin voel ik me juist veiliger en stabieler dan ooit. Ook in mijn geloof. Maar al het andere blijkt ineens op losse schroeven te staan en zo, als zand, weg te kunnen waaien.